Łukowski Ośrodek Rzeźby Ludowej w Łukowie

Łukowski Ośrodek Rzeźby Ludowej
w Łukowie

Łukowski Ośrodek Rzeźby Ludowej w Łukowie

Swoją działalność twórczą rozpoczął w 1965 roku. Jest jednym z głównych ośrodków rzeźbiarskich w kraju. Powstanie Łukowskiego Ośrodka Rzeźby Ludowej w Łukowie jest fenomenem w skali krajowej, ponieważ rzeźba ludowa na tym terenie była zupełnie nową dziedziną działalności artystycznej, nie mającą żadnych pierwowzorów, a jej charakter kształtował się w ciągu zaledwie kilkunastu lat od chwili powstania ośrodka. Pierwszych kilku utalentowanych twórców i zafascynowanych rzeźbieniem próbowało własnych sił w twórczości rzeźbiarskiej jako sposobu na życie, a stało się ich życiową pasją.

Prekursorem działalności twórczej jest Marian Adamski z kolonii Sobiska, który zaczął rzeźbić pod wpływem kuzyna Henryka Wierzchowskiego - uzdolnionego rzeźbiarza ośrodka sierpeckiego. Prawie równocześnie zainteresował się rzeźbieniem nieżyjący już, sąsiad Mariana Adamskiego - Tadeusz Cąkała, a następnie Ryszard Sęk, Wacław Suska z Dąbrówki, Bronisław Chojęta z Adamowa, Bolesław Suska, Tadeusz Lemieszek, Marian Łubianka i Mieczysław Zawadzki z Budzisk. W dalszej kolejności idąc śladami krewnych, sąsiadów i znajomych, zaczęli rzeźbić inni: Zenon i Tadeusz Adamscy, Stanisław Fotyga z Kolonii Sobiska, Stanisław Suska i Adam Wydra z Dąbrówki, Mieczysław Gaja z Łukowa, oraz Władysław Sopulski z Wierzejek, Wesołowski Mieczysław i Krzysztof Osak z Łukowa, KrzysztofPycka z Adamowa, Kęćko Zbigniew z Dąbrówki, Bulik Mirosław z Zalesia, i Krzysztof Grodzicki z Wólki Świątkowej, Czubaszek Piotr z Łukowa, Adamski Grzegorz z kol. Sobiska, Robert Sadło z Gręzówki oraz młodzi twórcy ze szkółki rzeźbiarskiej z Łukowa Łukasz Brelański i Mateusz Popławski z Łukowa.

Rzeźby tego ośrodka charakteryzują się różnorodną tematyką i indywidualnym sposobem kształtowania postaci i scen oraz bogatą polichromią, Każdy twórca posiada własny styl i jego prace są łatwo rozpoznawalne wśród rzeźb twórców z innych regionów. Cechy charakterystyczne dla rzeźby tego ośrodka to: celowość formy, trafność ujęcia tematu, swoboda ekspresji, śmiałość rozwiązań i bogactwo kolorystyczne. Rzeźba ich jest naturalna, świeża i zrozumiała dla wszystkich. Dzięki temu stanowi naturalną przeciwwagę dla sztuki nowoczesnej, abstrakcyjnej i przesiąkniętej swoistym bagażem cywilizacyjnym. Organizowane przez Muzeum konkursy i wystawy były zachętą do uprawiania tej dziedziny sztuki. Poprzez konkursy, wystawy, kiermasze sztuki ludowej sława łukowskich rzeźbiarzy zaczęła szybko przekraczać granice lokalne i regionalne i krajowe, a czołowe lokaty w konkursach regionalnych i ogólnopolskich oraz nagrody (Nagroda Młodych im. Stanisława Wyspiańskiego, Nagroda im. Oskara Kolberga, nagrody i dyplomy Ministra Kultury i Sztuki) podniosły ich prestiż twórczy. Prace tych rzeźbiarzy cieszą się dużym powodzeniem wśród kolekcjonerów krajowych i zagranicznych oraz zasilają zbiory wielu muzeów i prywatnych galerii. Oprócz wystaw regionalnych i krajowych rzeźby twórców z Łukowskiego Ośrodka Rzeźbiarskiego były również prezentowane na wystawach we Włoszech, Szwajcarii, Niemczech, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych oraz w byłym ZSSR i Czechosłowacji. Dzięki lokalnej inicjatywie twórców, funkcjonują dwie szkółki rzeźbiarskie w Łukowie i Woli Gułowskiej. Pod opieką doświadczonych mistrzów rzeźby Mieczysława Gaja i Mieczysława Zawadzkiego z Łukowa oraz Zenona Adamskiego z kol. Sobiska, utalentowana młodzież uczy się trudnej sztuki rzeźbienia w drewnie. Osiągnięcia twórcze młodych rzeźbiarzy prezentowane były na wystawach organizowanych przez Muzeum Regionalne w Łukowie, Siedlcach, Białej Podlaskiej i krajowym Domu Twórczości Ludowej w Lublinie. Najbardziej uzdolnieni młodzi twórcy zostali przyjęci w poczet członków Stowarzyszenia Twórców Ludowych.

graphic sign